Loading...

Your cart (4)

Product thumb

Basic hooded sweatshirt in pink

  • Color: Pink
  • Size: S
$15.00 $31.00
Product thumb

Mid-rise slim cropped fit jeans

  • Size: M
$76.00
Product thumb

Men fashion gray shoes

  • Color: Gray
  • Size: 10.5
$84.00
Subtotal: $198.65
Checkout

ទីក្រុងឈ្មោះវែងបំផុត លើពិភពលោក

តើអ្នកដឹងទេ? ទីក្រុងបាងកក នៃព្រះរាជាណាចក្រថៃ ជាទីក្រុង ដែលមានឈ្មោះវែងបំផុត លើពិភពលោក។ ឈ្មោះផ្លូវការសព្វថ្ងៃគឺ៖ «ក្រុងទេពមហានគរ អមររ័តនកោសិន្ទ្រ៍ មហិន្ទ្រាយុធ្យា មហាតិលកភព នពរ័តនរាជធានីបូរីរម្យ៍ ឧត្តមរាជនិវេសន៍មហាស្ថាន អមរពិមានអវតារស្ថិត ស័ក្កៈទ័ត្តិយវិស្ណុកម្មប្រៈសិទ្ធិ៍» (กรุงเทพมหานคร อมรรัตนโกสินทร์ มหินทรายุธยา มหาดิลกภพ นพรัตนราชธานีบูรีรมย์ อุดมราชนิเวศน์มหาสถาน อมรพิมานอวตารสถิต สักกะทัตติยวิษณุกรรมประสิทธิ์)។ យោងតាមពង្សាវតារសម័យឰយុធ្យា ក្រុងបាងកក មានឈ្មោះថា «ធនបុរីស្រីមហាសមុទ្រ» (ธนบุรีศรีมหาสมุทร)។ ពេលដែល ព្រះបាទសម្ដេច ព្រះបរមោរុរាជាមហាច័ក្រីបរមនាថ៌ ព្រះពុទ្ធយ៉តហ្វាចុឡាលោក (រាមាទី១ នៃរាជវង្សចក្រី) បានលើករាជធានី មកជ្រោយខាងកើតទន្លេ ទីក្រុងនេះ បានរក្សាឈ្មោះឰយុធ្យា ដោយមានឈ្មោះមួយចំនួន ដូចជា «ក្រុងទេពទ្វារវតីស្រីអយុធ្យា» (กรุงเทพทวารวดีศรีอยุธยา) និង «ក្រុងទេពមហានគរស្រីអយុធ្យា» (กรุงเทพมหานครศรีอยุธยา)។ ចាប់ពីរជ្ជកាល ព្រះបាទសម្ដេចព្រះបរមេន្ទ្រមហាមង្កុដ ព្រះចមក្លៅចៅយូហួ (រាមាទី៤ នៃរាជវង្សចក្រី) ទីក្រុងបាងកក ក៏បានប្ដូរឈ្មោះផ្លូវការ ដូចសព្វថ្ងៃ ដោយសរសេរកាត់ថា «ក្រុងទេពមហានគរ» (អានថា គ្រង់ថេបម៉ៈហាណៈខន) ឬ «ក្រុងទេព។» (กรุงเทพฯ)។ ស្រដៀងគ្នាដែរ តាម​ព្រះ​រាជ​ពង្សាវតារប្រទេស​កម្ពុជា​ នៅ គ.ស. ១៤៣៤ ព្រះ​បាទ​ពញាយ៉ាត (អានថា ព្ញា-យ៉ាត មិនមែន ពញ់-ញា-យ៉ាត នោះទេ) ទ្រង់​យាងចេញ​ចាក​ចោល​ ព្រះ​រាជវាំង​បាសាណ​ នៅ​ខែត្រ​ស្រី​សន្ធរ មក​តាំង​ព្រះ​រាជវាំង​ នៅ​ទិស​អាគ្នេយ៍ ​នៃភ្នំ​ដូនពេញ ដោយទ្រង់​បាន​សន្មត ​តាំង​គោរម​នាម ​ព្រះ​នគរ​ជាផ្លូវការថា៖ «ក្រុង​ចតុម្មុខ​មង្គល​សកល​កម្ពុជាធិបតី​សិរី​សោធរ បវរ​ឥន្ទបត្ត​បុរី​រដ្ឋ​រាជ​សីមា​មហា​នគរ» រីឯ​ឈ្មោះ​ទន្លេ​ច្រាបឈាម ទ្រង់​បាន​បញ្ញត្ត​ឲ្យ​ហៅ​ថា «ទន្លេ​ចតុម្មុខ» វិញ។ លុះ​មក​ដល់ គ.ស. ១៤៣៧ នៅ​ពេល​ដែល ​ធ្វើ​សម្ពោធ​ក្រុង​នេះ ព្រម​ទាំង​ធ្វើ​ ព្រះ​រាជ​ពិធី​រាជាភិសេក ​ថ្វាយ​ព្រះ​នាម​ទ្រង់​ ជា​ថ្មី​ផង​នោះ ព្រះ​អង្គ​ក៏​បាន​ ឲ្យ​សន្មត​នាម​ក្រុង​ ជា​ថ្មី​ម្ដង​ទៀត​ ដោយ​ថែម​ពាក្យ «ភ្នំ​ដូនពេញ» មក​ទៀត តែ​ឲ្យ​ខ្លី​ជាង​មុន​ថា «ក្រុង​ចតុម្មុខ​មហា​នគរ​ភ្នំ​ដូនពេញ» ដូច្នោះ​វិញ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​បាត់ឈ្មោះ​ និង ​កេរ្តិ៍​ដំណែល​របស់​ដូនពេញ ដែលក្រោយត​មក គេ​ហៅ​កាត់​ខ្លី​ត្រឹមតែ «ភ្នំពេញ» ដរាប​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ៕


Related Articles

View All

SOK CHEA DENTAL CLINIC'S BACKGROUND Dr. Sok Chea was born and brought up in Kompong Thom province. He is the third generation of a Dental families. At the University of Health Sciences, Faculty of Odontostomatology, Dr. Sok Chea was graduated successfully and obtained his DDS degree. Just a few years after that he completed his post graduated course in Periodontic and was also trained in Tokyo, Japan . Not only that, Dr. Sok Chea had been trained in H.K and received a training certificate in oral Implantology. As Dr. Sok Chea was one of the 1st generation student completed post graduate course in Periodontic in Cambodia, he had striven to found the Cambodian Society of Periodontology (CSP). By the way, before he became the founder of CSP, he was the former president of Cambodian Dental Association and a representative of the Organization of International Support for Dental Education (OISDE). For the reason of passing his knowledge for the next generation, Dr. Sok Chea has spent his time to be the part time clinical demonstrator and lecturer at the University of Health Sciences and more frequently he was invited to be the speaker in various dental Conference locally and internationally. He has made many achievement as he often wrote many articles concerning periodontal disease published on the journal of CDA. Dr. Sok Chea is the director of Sok Chea dental clinic and a private practitioner who has ten years clinical experience in Oral Implantology.

ស្របពេលដែលក្រុមគ្រូពេទ្យត្រូវបានប្រមាទមាក់ងាយពីសាធារណជន ជាពិសេសតាមរយៈបណ្តាញសង្គមហ្វេសប៊ុក អ្នកប្រហែលជាមិនដឹងទេថាគ្រូពេទ្យមួយចំនួនសម្រេចចិត្តចូលរៀនជំនាញនេះដោយសាររងភាពឈឺចាប់ឃើញឪពុកម្តាយ បងប្អូនឈឺ ហើយគាត់មិនអាចជួយអ្វីបានកាលពីកុមារភាព។ ទឹកចិត្តចង់ជួយគេ ទឹកចិត្តចង់ព្យាបាល និងស្រោចស្រង់ជីវិតគេឯងបានដក់ជាប់ក្នុងអារម្មណ៍របស់គាត់តាំងពីក្មេងមកម្ល៉េះ ទើបធ្វើឲ្យមនុស្សមួយចំនួនសម្រេចចិត្តប្រឡូកចូលក្នុងវិជ្ជាជីវៈនេះទាំងដឹងមុនថានឹងត្រូវចំណាយពេលរៀនលើសលប់បើធៀបនឹងមុខវិជ្ជាផ្សេង។ បើមានគំនិតគិតតែរឿងប្រាក់ ម្ល៉េះមិនចំណាយពេលរៀនយូរដល់ម្លឹងទេ ព្រេាះរៀនមុខវិជ្ជាផ្សេងឆាប់ចប់ ហើយងាយស្រួលរកលុយទៀតផង តែដោយសារទឹកចិត្ត ភាពឈឺចាប់ ទើបរុញច្រានឲ្យពួកគាត់ចាប់យកមុខជំនាញនេះ តស៊ូធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីមានឱកាសពាក់អាវស បំពេញភារកិច្ចសង្គ្រេាះជីវិតមនុស្សឲ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ សម្រាប់មនុស្សទូទៅ អាវសមួយនេះ ត្រឹមតែជាអាវក្រណាត់មួយប៉ុណ្ណេាះ តែសម្រាប់ក្រុមគ្រូពេទ្យ អាវនេះតំណាងឲ្យភាពតស៊ូ អំណត់ និងជំនះរាល់ឧបសគ្គទម្រាំមានថ្ងៃនេះ។ បើអ្នកប្រៀបធៀប សមត្ថភាព និងសម្ភារៈ ប្រហែលជាយើងមិនអាចប្រៀបធៀបនឹងគេគ្រប់ 100% នេាះទេ ប្រហែលជាមានចំណុចមួយចំនួនយើងត្រូវបន្តអភិវឌ្ឍបន្ថែមទៀត តែបេះដូងស្រឡាញ់វិជ្ជាជីវៈនេះ និងចិត្តចង់សង្រ្គោះជីវិតប្រជាពលរដ្ឋយើង លោកអ្នកមិនអាចមើលរំលងឡើយ! តើពាក្យជេរប្រទិច ប្រមាទមាក់ងាយ ផ្តល់នូវប្រយោជន៍អ្វីខ្លះដល់អ្នក?

ខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ដែលចូលចិត្តធ្វើការងារបំផុតហើយ មិនដឹងថាមកពីហេតុអីដែរ? ឬមកពីស្មារតីនៃការទទួលខុសត្រូវរបស់ខ្ញុំខ្ពស់ពេកទេដឹង…គឺថា…តាំងពីនៅរៀន រហូតដល់ចូលធ្វើការឲ្យគេ រហូតដល់បើករកស៊ីខ្លួនឯង គឺងប់ងល់នឹងការងាររហូតមក… គេងក៏តិច ញ៉ាំក៏មិនដែលទៀងពេលហ្នឹងគេ ហើយបើនិយាយពីរឿងដើរលេងវិញ គឺកម្របំផុតហើយ…បើមិនមានឱកាសអ្វីពិសេសខ្លាំងទេ គឺមិនខ្ចីទៅតែម្តង តែបើលក្ខណៈbusiness trip វិញ ទៅដល់ណាក៏ទៅដែរ។ និយាយរួមទៅ ខួរក្បាលខ្ញុំពេលហ្នឹង គឺគិតថា «មនុស្សម្នាក់ៗចាំបាច់ត្រូវធ្វើការមានប្រយោជន៍គ្រប់វិនាទីដែលយើងមាន»។ ប៉ុន្តែ…ដល់ថ្ងៃមួយនោះ…ជាថ្ងៃដែលផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុងនូវការគិតរបស់ខ្ញុំ…ជាថ្ងៃដែលខ្ញុំឃើញទឹកភ្នែកប៉ាស្រក់ជាលើកទីមួយ…ជារយៈពេលដែលខ្ញុំគេងលើគ្រែពេទ្យយូរជាងគេ…ជាអំឡុងពេលដែលមិនអាចនឹងភ្លេចបាន!!! ខ្ញុំមានពេលវេលាច្រើនណាស់ តែបែរជាគ្មានកម្លាំងកាយនឹងបញ្ចប់កិច្ចការដែលចង់ធ្វើបាន…បានត្រឹមតែគេងលើគ្រែពេទ្យ ហើយនឹកគិតដល់រឿងរ៉ាវដែលកន្លង…ជាពេលពិចារណាកំហុសឡើងវិញ!!! ចាំបានថា Steve Jobs ក៏បាននឹកឃើញនូវរឿងដ៏សំខាន់មួយផងដែរ ពេលដេលគាត់គេងលើគ្រែពេទ្យ មុននឹងស្លាប់ទៅ (អាចមើលត្រង់នេះបាន Steve Jobs....) គ្រូពេទ្យដែលជាមិត្តរួមថ្នាក់កាលពីវិទ្យាល័យក៏តែងតែនៅនិយាយលេងជាមួយ ពេលដែលគេទំនេរ…ហើយអ្វីដែលគេនិយាយមុនគេ ក្រោយពេលដែលខ្ញុំដឹងខ្លួននោះ គឺ «សួរតាមត្រង់ណា៎…អ្វីទៅជានិយមន័យនៃពាក្យ«ជោគជ័យ»របស់ឯង? ប្រសិនបើវារួមបញ្ចូលទាំងការស្លាប់នៅវ័យក្មេងនោះ បន្តធ្វើការងារងាប់មុខចឹងទៀតចុះ!!!» មិនដែលឃើញគេខឹងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ តែក៏ដឹងថានិយាយបែបហ្នឹង ព្រោះតែបារម្ភពីខ្ញុំដែរ…ខ្ញុំមិនដឹងឆ្លើយតបយ៉ាងម៉េច ក៏បានតែនៅស្ងៀម។ គេក៏ហុចទូរស័ព្ទដៃមកឲ្យខ្ញុំអានអត្ថបទខ្លី តែខ្លឹមមួយ…អត្ថន័យ គឺថា… «យោងទៅតាមការសិក្សាបែបវិទ្យាសាស្ត្រជាច្រើនបានបង្ហាញថា «ការធ្វើការច្រើនម៉ោងអាចសម្លាប់អ្នកបាន!!!»។ ខាងក្រោមនេះ គឺជាមូលហេតុមួយចំនួនដែលដកស្រង់ពីការសិក្សាពេលថ្មីៗនេះ៖ •ការរំលងវិសម្សកាលអាចបង្កើនឱកាសនៃការកើតជំងឺគាំងបេះដូងពី ៣០%ទៅ៥០%នេះបើយោងតាមការសិក្សារយៈពេល៩ឆ្នាំ។ •ការធ្វើការច្រើនម៉ោងអាចបង្កើនអត្រាមរណភាពរហូតដល់២០%។ •ការរំលងវិសម្សកាលត្រឹមតែមួយឆ្នាំអាចបង្កើនការមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត ហើយអ្នកអាចនឹងស្លាប់ដោយសារជំងឺមហារីក។ •ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការកាន់តែច្រើនម៉ោង ហានិភ័យនៃការមានជំងឺដាច់សរសៃឈាមក្នុងខួរក្បាលរបស់អ្នកក៏កាន់តែខ្ពស់។ ទោះបីជាការធ្វើការលើសពី៤០ម៉ោងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ក៏អាចបង្កើនអត្រាការស្លាប់របស់អ្នកចំនួន១០%ដែរ។ •ការអង្គុយរយៈពេលយូរ (អាចជាការអង្គុយនៅមុខកុំព្យូទ័រ ឬក្នុងអង្គប្រជុំ) អាចបង្កើនហានិភ័យនៃការមានជំងឺទឹកនោមផ្អែម មហារីក និងស្លាប់នៅវ័យក្មេង។ សរុបមក ប្រសិនបើមេ ឬក្រុមហ៊ុនរបស់អ្នកបង្ខំឲ្យអ្នកធ្វើការលើសពី៤០ម៉ោងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ (ទោះបីជាមានប្រាក់ថែមម៉ោងក្ដី ឬអត់ក្ដី) ពួកគេកំពុងតែបំផ្លាញតុល្យភាពការងារ និងតុល្យភាពជីវិតរបស់អ្នកហើយ។  វាក៏ដូចគ្នាផងដែរ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការឲ្យខ្លួនឯង និងធ្វើការច្រើនម៉ោងដោយគ្មានការឈប់សម្រាក ឬវិសម្សកាលនោះ។ បើអ្នកប្រព្រឹត្តិបែបនេះ គឺអ្នកកំពុងតែធ្វើអត្តឃាតខ្លួនឯងបន្តិចម្ដងៗហើយ។ អ្វីដែលគួរឲ្យអស់សំណើចអំពីការធ្វើការច្រើនម៉ោងនោះ គឺវាមិនបានបង្កើនផលិតភាពរបស់អ្នកទេ! បើទោះបីជាអ្នកគិតថាអ្នកបានធ្វើវាកាន់តែច្រើនក្ដី ប៉ុន្តែធាតុពិត គឺមិនមែនដូច្នេះទេ មានន័យថាអ្នកកំពុងតែប្រថុយជីវិតរបស់អ្នកហើយ។» អានចប់ហើយ ទឹកភ្នែកក៏ហូរដោយមិនដឹងខ្លួន!!! គួរតែដល់ពេលហើយ…ដល់ពេលដែលត្រូវផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯងហើយ…ដល់ពេលដែលត្រូវក្លាយជាមនុស្សថ្មី ដើម្បីខ្លួនឯង!!!  សម្រាប់គ្រប់គ្នាដែលអាចដល់ត្រង់នេះ ខ្ញុំមានពាក្យខ្លះចង់ផ្តាំថា«កុំចាំដល់ឃើញក្តារមឈូសទើបស្រក់ទឹកភ្នែក កុំចាំដល់គេងលើគ្រែពេទ្យទើបអាណិតខ្លួន»

p.p1 {margin: 0.0px 0.0px 2.0px 0.0px; font: 14.0px 'Khmer Sangam MN'; color: #454545} p.p2 {margin: 0.0px 0.0px 2.0px 0.0px; font: 14.0px Helvetica; color: #454545; min-height: 17.0px} span.s1 {font: 14.0px Helvetica} គ្រូពេទ្យសុទ្ធតែមុខលុយ អ្នកក្រមិនព្យាបាល មើលថែតែអ្នកមាន មិនដឹងថាធ្វើគ្រូពេទ្យធ្វើស្អីទេ​ បើមិនចេះព្យាបាលអ្នកជំងឺ ទុកឲ្យអ្នកជំងឺស្លាប់!    ជារឿយៗ ពាក្យប្រមាទទាំងនេះ និងជួនកាលលើសពីនេះទៀតត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ពាសពេញបណ្តាញសង្គម នៅពេលដែលមានរឿងមួយកើតឡើងទាក់ទងនឹងគ្រូពេទ្យ ហើយយើងតែងតែសង្កេតឃើញថា វីដេអូថតនៅមន្ទីរពេទ្យ ស្រែកឡូឡានៅពេទ្យ ត្រូវបានចែករំលែកពេញហេ្វសប៊ុក ទាំងអ្នកខ្លះមិនទាន់បានមើលវីដេអូ ពេញលេញ ឬអានអត្ថបទចប់នៅឡើយ។ តើគ្រូពេទ្យនៅស្រុកខ្មែរពិតជាសុទ្ធតែអន់ដលម្លឹងឬ?    បរិបទមួយដែលម្នាក់ៗកំពុងតែព្យាយាមចាប់កំហុសគ្នាទៅវិញទៅមក ចែករំលែកព័ត៌មានមិនមានប្រភពច្បាស់លាស់ ឬពេញលេញ ដើម្បីទទួលបានប្រជាប្រិយ និងរកប្រាក់ចំណូលតាមរយៈហ្វេសប៊ុក បានបង្កើតជាក្រដាសខ្មៅមួយផ្ទាំងដ៏ធំដែលបែងចែកសាធារណជន និងក្រុមគ្រូពេទ្យ។ ជាការពិតណាស់ មិនមែនក្រុមគ្រូពេទ្យទាំងអស់សុទ្ធតែល្អនេាះទេ តែក៏មិនមែនមានន័យថាពួកគាត់សុទ្ធតែអាក្រក់នេាះទេ ប្រៀបបាននឹងវិជ្ជាជីវៈផ្សេងៗដែរតែមានមនុស្សល្អ និងអាក្រក់។ តើអ្នកមានអារម្មណ៍បែបណាប្រសិនបើអ្នកជាអ្នកលក់ចាប់ហួយ ហើយពេលមានរឿងអីមួយទាក់ទងនឹងហាងចាប់ហួយមួយ ស្រាប់តែគេជេរថាអ្នកលក់ចាប់ហួយសុទ្ធតែកោរលុយ បោកប្រាស់! ចុះបើអ្នកជាអ្នកលក់បាយ ស្រាប់តែមានរឿងហាងបាយមួយផ្សេងថាអង្ករផ្លាស្ទីក ហើយគ្រប់គ្នាជេរថាពួកលក់បាយសុទ្ធតែចោរម្សៀត រកតែចំណេញមិនខ្វល់ពីសុខភាពគេឯង! អ្នកនឹងមានអារម្មណ៍បែបណា បើអ្នកជាមនុស្សម្នាក់ដែលមិនដែលធ្វើអ្វីអាក្រក់ចឹងផង? គេថាទាល់តែប៉ះខ្លួនឯងបានដឹងថាឈឺប៉ុណ្ណា។ ជាការពិតណាស់ ករណីមួយចំនួនពិតជាកំហុសរបស់ក្រុមគ្រូពេទ្យមួយចំនួន តែជាច្រើនករណីដែលក្រុមគ្រូពេទ្យត្រូវបានគេចោទប្រកាន់ និងជេរប្រទិច រហូតពិបាកទទួលយកបាន។ គ្រូពេទ្យគ្រាន់តែជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ ដែលមានចិត្តចង់រៀនផ្នែកនេះដើម្បីសង្រ្គេាះមនុស្ស តាមសមត្ថភាពរបស់ពួកគាត់រៀងៗខ្លួន។ គ្រូពេទ្យមិនមែនជាទេវតាដែលអាចប្រោសមនុស្សគ្រប់គ្នាឲ្យរស់នៅបានទេ។ គ្រូពេទ្យម្នាក់ៗត្រូវរៀនមិនតិចជាង ៧ ឆ្នាំនេាះទេ នេះមិនទាន់រាប់បញ្ចូលរៀនឯកទេសផ្សេងៗផង អញ្ចឹងហើយការតស៊ូព្យាយាម ឆ្លងកាត់ភាពតប់ប្រមល់ពិតជាមិនតិចទេ ទម្រាំអាចមើលថែអ្នកជំងឺម្នាក់ៗបាន តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលអាចតស៊ូបានបែបហ្នឹង? ក្នុងវិជ្ជាជីវៈមួយតែងតែមានមនុស្សល្អ និងអាក្រក់ មនុស្សមានសមត្ថភាព និងអសមត្ថភាព ចុះហេតុអីបានជាកូនខ្មែរគ្រប់រូបមិនព្រមថយក្រោយមួយជំហាន ហើយគិតវិភាគឲ្យបានស៊ីុជម្រៅលើតត្តភាពជាក់ស្តែង ហើយស្តែងចេញនូវពាក្យពេជ្យដែលមានសុជីវធម៌ និងប្រកបដោយសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ? តើអនាគតទៅជាយ៉ាងណា បើខ្មែរស្អប់គ្នាដល់ម្លឹង ថ្ងៃនេះ ជាមួយគ្រូពេទ្យ ថ្ងៃក្រោយបន្ថែមភាពស្អប់ជាមួយប៉ូលីស មេធាវី ចៅក្រម ប្រហែលជាថ្ងៃណាមួយសម្បីតែអ្នកលក់ចាប់ហួយ លក់បាយ លក់បន្លែ លក់ទឹកអំពៅ ក៏ត្រូវបានផ្នត់គំនិតបែបនេះបង្វែរឲ្យស្អប់គ្នាទៅវិញទៅមកដែរ។   តើពាក្យជេរប្រទិច ប្រមាទមាក់ងាយ ផ្តល់នូវប្រយោជន៍អ្វីខ្លះដល់អ្នក?

ស្នេហាមានអំណាចខ្លាំងណាស់ ការចាប់ផ្ដើម គឺរីករាយស្រស់ថ្លា មានក្ដីសុខ រំជួលចិត្ដ រំភើបចិត្ដ ទាំងនេះក៏អាចរួមបញ្ចូល និង ការបែកបាក់មួយដែលគូស្នេហ៍ភាគច្រើន មិនបានគិតដល់ ត្រង់ការបែកបាក់នោះទេ ប៉ុន្ដែការបែកបាក់នោះ គឺតែងតែមានហេតុផល ហេតុផលនោះទោះបីជាមិនចង់ទទួលយក ក៏ត្រូវតែស្ដាប់ និងបើកចិត្ដទទួលយកវា មិនស្ដាប់ត្រូវតែលឺ មិនបើកចិត្ដទទួល គឺលទ្ធផលឈឺចាប់ ព្រោះយើងមិនចង់បាត់បង់ស្នេហានោះទេ ហើយចង់ប្រាប់ហេតុផលមួយឲ្យទៅស្នេហាបានដឹងថា មុននឹងទទួលយកអ្នក ខ្ញុំតាំងចិត្ដខ្ពស់ណាស់ទើបហ៊ានយកស្នេហាមួយនេះ ប៉ុន្ដែហេតុអ្វីបានអ្នកបោះបង់ខ្ញុំបែបនេះ? ខូចចិត្ដមកពីមិនទទួលយកការបែកបាក់ គឺខ្ញុំបែកទាំងមិនអស់ចិត្ដ មូលហេតុមិនអាចទទួលយកបាន វាធ្វើឲ្យខ្ញុំខូចចិត្ដគ្រប់ពេល មិនឃ្លានបាយដោយសារតែស្នេហា យំគ្រប់ពេលដែលនៅម្នាក់ឯងព្រោះនឹកគេនឹកអនុស្សវិ៍យគ្រប់យ៉ាង កើតទុក្ខគ្រប់ពេល ព្រោះអ្វីដែលគិតទុកវាមិនអាចកើតមានឡើង រឹតតែឈឺចាប់ពេលនឹកឃើញម្ដងៗ តូចចិត្ដ ព្រោះគេមើលមិនឃើញការតស៊ូដែលយើងមានដើម្បីគេ ទោះលំបាកក៏ពេញចិត្ដគ្រប់យ៉ាងគឺដើម្បីគេម្នាក់គត់។ ទាំងអស់នេះហើយ ទើបធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាក់ដែលមិនចេះផឹកស្រា ហើយយកស្រាជាត្រីមុខ បំបាត់បញ្ហាដែលបានឆ្លងកាត់ពេលដែលនឹកឃើញម្ដងៗ ព្រោះគិតថាមានតែស្រាទេ អាចយល់ចិត្ដ និងរឿងគ្រប់យ៉ាង ហើយក៏ក្លាយជាមនុស្សដែលចូលចិត្ដកន្លែងដែលស្ងប់ស្ងាត់ ដើម្បីព្យាយាមនៅក្នុងចិត្ដ និងអាចបញ្ចេញនូវអាការៈខូចចិត្ដទាំងទ្បាយឲ្យអស់។ អារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមកើតមានឡើងគ្រប់ពេលឃើញគេរស់នៅដោយសប្បាយដោយគ្មានវត្ដមានយើង គឺឈឺចាប់ណាស់។ ម៉្យាងទៀត មិនចង់ទៅកន្លែងដែលធ្លាប់មានអនុស្សាជាមួយគេព្រោះចិត្ដវាប្រាប់ថាឈឺណាស់ ចេះតែសួរខ្លួនឯងថាខុសអ្វី?បានជាផ្ដាច់និស្ស័យស្នេហាបែបនេះ? ចេះកុហកខ្លួនឯងថាអាចបំភេ្លចគេបាន ទាំងដឹងការពិតថាកំពុងតែនឹកគេស្ទើរស្លាប់ទៅហើយ គិតលើខ្លួនឯងថា យើងខ្វះចន្លោះត្រង់ណា?លែងមានភាពជឿជាក់លើខ្លួនគ្រប់យ៉ាង… ព្រោះតែស្រលាញ់គេទើបធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្លេចខ្លួនមិនបានឲ្យតម្លៃសម្រាប់ខ្លួនឯង ចេះតែរករឿងគេ មិនទុកចិត្ដគេ ហើយបង្ហាញក្ដីស្រលាញ់គ្រប់យ៉ាង រួមទាំងចំណុចខ្សោយឲ្យគេបានឃើញ ហើយតែងតែគិតថា គេយល់ពីយើងគ្រប់យ៉ាង និងគិតថាយើងជាព្រះនាងសម្រាប់គេ តែការពិតមិនដូចយើងគិតទេ គឺខុសទាំងស្រុង ។ ឈឺចាប់ដូចនេះ ដូចជារបួសមួយដ៏ចម្លែក ដែលគ្មានថ្នាំព្យាបាល កាន់តែយូរវារឹតតែឈឺចាប់ណាស់ ព្រមទាំងដឹងគ្រប់យ៉ាង នៅតែមិនព្រមចេញពីភាពឈឺចាប់នេះទៀត ហើយយើងរស់នៅដោយយើង គេរស់នៅដោយគេ ត្រូវមើលថែខ្លួនឯង ប៉ុន្ដែ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំហត់ណាស់មិនចង់មើលថែខ្លួនឯងទេ គឺចង់ឲ្យគេមើលថែវិញ ព្រោះចង់បានភាពកក់ក្ដៅពីគេម្នាក់នោះ។ មនុស្សដូចខ្ញុំរងគ្រោះ ព្រោះតែយល់ពីអារម្មណ៍គេពេកទើបគ្មានពេលបញ្ចេញភាពម្ចាស់ការលើខ្លួនឯង រួចចេះតែស្ដាយក្រោយចង់ឲ្យពេលវេលាត្រលប់មកវិញ និងស្លាប់ពេលដែលមានក្ដីសុខនោះ ព្រោះពេលដែលបែកបាក់វាពិតជាពិបាកណាស់ ហើយក៏ជាការឈឺចាប់មួយដែលពិបាកជាងការដែលរស់នៅមានជីវិតលើផែនដីនេះទៅទៀត។ ទោះជាយូរយ៉ាងណា ក៏ការឈឺចាប់មួយនោះ នៅតែមានដល់ពេលជាអ្នកដទៃ ត្រូវបង្ខំចិត្ដសើច បង្ខំចិត្ដលាក់អារម្មណ៍ឯកា ហើយពេលខ្លះ ញុំាបាយលាយទឹកភ្នែកក៏មាន បើស្ដាប់ទៅប្រហែលជាអ្នកគ្រប់គ្នាមិនជឿទេ ប៉ុន្ដែ ខ្ញុំចង់និយាយថា វាជាការពិតដែលខ្លួនខ្ញុំនេះធ្លាប់បានឆ្លងកាត់សភាពបែបនេះ គឺក្ដីសង្ឃឹមមួយភាគរយក៏គ្មានដែរ…មកដល់ពេលនេះ!!! តែងតែសួរខ្លួនឯងថា តើមានប៉ុន្មានដង អ្នកឈឺចាប់ដូចយើង ឫ ក៏គ្មានទេ ? ខ្ញុំក៏ចង់បានដៃគូឈឺចាប់ដែរ ប៉ុន្ដែមិនមាន បានត្រឹមអង្គុយមើលមេឃ ហើយស្ដាប់បទចម្រៀង ខូចចិត្តព្រមទាំងរៀបរាប់រឿងដែលឈឺចាប់មាននៅក្នុងចិត្ដថា ខ្ញុំឈឺណាស់ ខ្ញុំអន់ណាស់មែនទេ? ហេតុអ្វីចិត្ដដាច់ម៉េ្លះ? ហេតុអ្វីដាច់ចិត្ដចោរខ្ញុំ? ខ្ញុំមិនល្អត្រង់ណាម៉េចក៏មិនប្រាប់? បើអាចសុំជួបត្រឹម១នាទីដាច់ខ្យល់ស្លាប់ក៏ព្រម…ហើយអារម្មណ៍ឯកាវា មកតាមលងខ្ញុំគ្រប់ពេលវេលា គ្រប់ពេល ឬខ្ញុំត្រូវឈឺចាប់បែបនេះរហូតទៅដល់ថ្ងៃស្លាប់។ លួចច្រណែនអ្នកមានគូសង្សារ លួចអន់ចិត្ដគ្រប់យ៉ាងគិតថាខ្លួនឯងអន់គ្រប់យ៉ាង តែងតែគិតថា រៀនខ្ពស់ មានការងារល្អ រាងស្អាត ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែគ្មានប្រយោជន៍ទាំងអស់ ព្រោះគ្មានអ្នកត្រូវការបែបនេះទេ។ ធ្លាប់គិតថា…ពេលដែលមានគេ យើងតស៊ូគ្រប់យ៉ាង ដើម្បីឈានដល់ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ ការតាំងចិត្ដយ៉ាងរឹងមាំនេះ ទើបធ្វើឲ្យខ្លួនធ្លាក់ចូលក្នុងសភាពឈឺចាប់រហូតមកដល់ពេលនេះ។  រាល់ការស៊ូតគ្រប់យ៉ាង គឺដើម្បីប៉ាម៉ាក់បងប្អូន និងខ្លួនឯង តែងតែមានន័យ តែខ្ញុំគិតថាចំពោះគេ គឺមិនមានន័យទេ ប៉ុន្ដែទ្រាំទទួលយកអារម្មណ៍ទាំងនោះ គឺឲ្យតម្លៃខ្លួនឯងជាងនេះបន្ដិច ថ្លៃថ្នូវជាងនេះបន្ដិច ហើយបានត្រឹមតែគិតថា «មានតែរបស់ដែលយើងមិនធ្លាប់មានទេ ទើបមិនដែលបាត់បង់»។

គ្រាន់តែដឹងថាបានសំបុត្រទៅចូលរួម«ពិធីជប់លៀងលាភាពខូចចិត្ត» ឡើងរំភើបហ្មង…ដោយហេតុថា មនុស្សម្នាក់នេះក៏ជាអ្នកខូចចិត្តអាជីពម្នាក់ដែរ… រីកមុខរីកមាត់ រីកបេះដូង តាំងពីគ្រាន់តែមើលTrailer…ហើយក៏ជារឿងដែលidolនិពន្ធផង មិនសប្បាយចិត្តម៉េចបាន…រឹតតែសំខាន់ គឺថា ក៏ជាអ្នកសេ្នហាអ្នកលេងកីឡាបាល់ទាត់ដែរ…និយាយទៅ គឺប៉ងមើលហ្មង… ថ្វីត្បិតមិនសូវចូលចិត្តដ្រាម៉ាដូចគេ តែមើលរឿងនេះហើយ ក៏ចាំបានពាក្យខ្លះៗដែលជាសម្តីតួអង្គនៅក្នុងរឿងផ្ទាល់(សូមអភ័យទោស ដែលមិនចាំទាំងស្រុង ហើយក៏មិនបានចាំថាតួអង្គណាខ្លះ ហើយក៏មិនបានដាក់តាមលេខរៀង)…គិតថា គួរតែចែករំលែក ទើបព្យាយាមចងក្រងជាអត្ថបទខ្លីនេះ… ១ ស្នេហាមិនមែនជាកាតព្វកិច្ច តែជារឿងបេះដូង មិនមែនព្រោះតែអារម្មណ៍គិតថាត្រូវតែធ្វើ ឬគួរធ្វើ បានស្រលាញ់ ឬនៅក្បែរគេនោះទេ…សំខាន់ ទាល់តែបេះដូងមានអារម្មណ៍ថាម្នាក់ហ្នឹងហើយ!!! ម្នាក់ហ្នឹងពិតមែនហើយ!!!ដែលបេះដូងត្រូវការ ២ បើមិនមែនជាគូ មិនថាស្រលាញ់យូរយ៉ាងណាក៏មិនអាចជួបគ្នា ត្រឹមត្រូវណាស់!!! បើជាគូ…មិនថាយូរ ឬឆាប់ អ្នក និងគេនឹងបានជួបគ្នា ហើយបន្តនិស្ស័យស្នេហ៍ទៅមុខទៀត ៣ ថ្នាំទិព្វព្យាបាលរបួសបេះដូងរបស់យើង គឺម្នាក់នោះ ម្នាក់ដែលនឹងបញ្ឈប់ភាពខូចចិត្តរបស់យើង មិនថាធ្លាប់ខូចចិត្តប៉ុន្មានដង…ដឹងតែដល់ពេលមួយ ដែលអ្នកអាចរកថ្នាំទិព្វមកបន្សាបរបួសផ្លូវចិត្ត ដំបៅបេះដូងរបស់អ្នកមិនខាន…បើឆ្នាំមុនមិនទាន់ជួប អាចឆ្នាំនេះ បើឆ្នាំនេះមិនទាន់អាចឆ្នាំក្រោយ តែបើឆ្នាំក្រោយមិនទាន់ទៀត គឺអាចឆ្នាំបន្ទាប់ទៀត…«ឲ្យតែរង់ចាំដោយចិត្តស្មោះ ថ្ងៃណាមួយ គេនឹងបង្ហាញខ្លួនជាមិនខាន» ៤  បើឲ្យតម្លៃតែទៅលើរូបសម្បត្តិ វាមិនមែនជាស្នេហានោះទេ ចាំណាថា…រូបសម្បត្តិ ជាទ្រព្យក្រៅកាយ ហើយវាក៏មិនស្ថិតស្ថេរនោះដែរ…នៅមានកត្តាជាច្រើនទៀត ដែលត្រូវរួមផ្សំគ្នា ដើម្បីឲ្យចំណងស្នេហ៍មួយបានស្ថិតស្ថេរ ៥ ខូចចិត្តខ្លាំងប៉ុណ្ណា ត្រូវប្រាកដថានឹងមិនបញ្ចប់ជីវិត ឬបិទផ្លូវដើររបស់ខ្លួនឡើយ (គិតខ្លួនឯង) ជីវិតមួយៗថ្លៃណាស់ណា…ដឹងទេ ម្តាយរបស់អ្នកខំចំណាយពេលយូរប៉ុណ្ណាក្នុងការចិញ្ចឹមបីបាច់អ្នក ទម្រាំបានមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ? កុំព្រោះតែរបួសផ្លូវចិត្តមួយគ្រា ក៏បញ្ចប់នូវអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង…«ជីវិតនៅមានថ្ងៃស្អែករហូត បើអ្នកមានឆន្ទៈក្នុងការបន្តវា…» ក្រៅពីមេរៀនស្នេហា ក៏មានមេរៀនជីវិតផ្សេងទៀតដែលអ្នកអាចរៀនបានពីរឿងស្នេហាយុវវ័យមួយនេះផងដែរ…កុំភ្លេចទៅមើល៎!!! ហើយជប់លៀងលាភាពខូចចិត្តណា៎…

Top